Zo herinneren wij ons Peter Nissen
Geschreven door Bert Dicou
Op vrijdag 6 februari is Peter Nissen, geboren op 9 oktober 1957 in Swalmen, overleden. Hij was oud-predikant van de Remonstranten.
In 2010 verraste hij als ras-katholiek en “Vaticaanwatcher” vriend en vijand met zijn overgang naar de Remonstrantse Broederschap. Hij kon zich niet meer vinden in het beleid van die dagen. De liberale traditie van theologie lokte.In de twaalf jaren dat Peter bij de Remonstranten betrokken was heeft hij zich enorm ingezet. Vrijwel meteen was hij actief in de Taakgroep Theologie, waar o.a. nagedacht werd over jaarthema’s en publicaties.
(Tekst: Annemarie Gerretsen, Algemeen secretaris Remonstranten; bron: https://www.remonstranten.nl/)
Van 2017 tot 2020 was hij voorzitter van het Curatorium van het Remonstrants Seminarium, vervolgens één jaar waarnemend rector tot 2021. In die tijd is veel aandacht besteed aan het aantrekkelijk maken van de opleiding. Op de VU liepen ingewikkelde onderhandelingen met betrekking tot de financiering van de Seminaria die aan de VU gevestigd waren. Hij heeft daarin veel betekend.
De academische wereld was Peters natuurlijke habitat – hij was ook hoogleraar in Nijmegen – maar de kansel lokte ook. Hij wilde predikant worden ‘omwille van de voortgang van het evangelie’. Hij diende de gemeenten Oosterbeek (2015-2019) en Nijmegen (2019-2022 emeritaat). In Nijmegen zette hij het vernieuwingsproject ZielZin. Een plek voor dromen en dwarse gedachten op.Het zorgde voor de nodige dynamiek in die dagen.
Rondom het 400-jarig bestaan van de Remonstranten (2019) schreef hij een serie artikelen in AdRem ‘Intussen in Dordt’, die populair was bij de lezers (en nog te vinden is op de website). In het goddeeltje Kerk (2014) beschreef hij zijn eigen zoektocht en weg naar de Remonstranten en wat hij daar hoopte te vinden.
Hij was een nieuwsgierige zoeker, maar toch is de protestantse vrijzinnigheid uiteindelijk nooit zijn echte thuis geworden. Hij vergeleek zijn ervaring met die van een emigrant: hij of zij verlaat het land van herkomst uit onvrede over de mogelijkheden die daar zijn, vindt die mogelijkheden doorgaans wel in het nieuwe land, maar krijgt na verloop van tijd toch vaak heimwee naar het moederland. Zo verging het hem ook. Hij zei hierover: “Dat heimwee naar het katholicisme was voor mij van gevoelsmatige en van theologische aard. Het had te maken met sfeer en warmte, met liturgie en spiritualiteit, met haar monastieke traditie en haar wereldwijde veelkleurigheid, maar ook met het theologische kerkbegrip en het besef van sacramentaliteit. Het inspirerende optreden van paus Franciscus versterkte mijn heimwee”.
Misschien was dit ook waarom hij goed gedijde in een oecumenische omgeving. Hij vertegenwoordigde de Remonstranten zeven jaar bij de Raad van Kerken. En ook na zijn overgang naar de katholieke kerk bleef hij actief binnen de Raad als voorzitter van de beraadgroep Geloof en kerkelijke gemeenschap.
